IK BEN ER VOOR JOU

‘De zwakkeren en minderen blijven vaak hun leven lang gevangen in de ik-ben-er-voor-jou-vorm van de destructieve symbiose. Zij gaan graag in op de valse beloften van mensen die meer sociale macht hebben. Zij treden hen met een nagenoeg onbegrensd vertrouwen tegemoet en weten voor bijna alles wat hen wordt aangedaan verontschuldigingen te vinden. Zij proberen zelfs nog begrip op te brengen voor de situatie van degenen die hen pijnigen en onderdrukken. Zij hebben altijd een open oor voor hun behoeften en kunnen geen nee zeggen. Ze maken zich zelfs vrijwillig nog afhankelijker. De gedachten van anderen zijn sterker dan die van henzelf en bedekken en verstikken hun eigen gevoelens. Ze houden degenen met macht voor belangrijker dan zichzelf.

In een destructieve symbiotische verstrikking die bepaald wordt door geweld, neemt het slachtoffer de zienswijze en toedichting van eigenschappen van de dader over: “Het is mijn eigen schuld dat ik zo slecht behandeld word.” De vernederende, aanklagende en veroordelende stem van de dader zit in het hoofd van het slachtoffer en geeft daar aanwijzingen, ook wanneer de dader niet fysiek aanwezig is. In een symbiotische verstrikking waarbij sprake is van economische afhankelijkheid, nemen degenen die uitgebuit worden de zorgen over van degenen die hen uitbuiten. In een symbiotische verstrikking op het politieke vlak neemt de ondergeschikte de vijandbeelden van de machthebber over.

De zwakkeren proberen door overmatige aanpassing te overleven. Ze kunnen op een bepaald moment geen nee meer zeggen en geen onredelijke bejegeningen meer weerstaan. Ze geven hun eigen wil op en laten de hoop varen zich ooit nog uit de beklemming van iemand die macht over hen heeft te kunnen bevrijden. Sommigen verwachten dan in het hiernamaals het loon voor hun levenslange onthouding. Vanuit wat hen zelf heeft getroffen, worden zij in een ander destructief relatienetwerk vaak tot voorvechter van nog zwakkere en meer hulpbehoeftige mensen, en houden op hun manier het gehele destructieve systeem in stand.’

UIT: Franz Ruppert, Symbiose en autonomie. Een weg uit symbiosetrauma en destructieve afhankelijkheid. Eeserveen 2010 (blz. 69).